Ik hoor weleens mensen zeggen:

“Marleen, ik ben bang om contact te leggen met mijn voorouders.”

Of

“Mijn vader was zo’n k****k.
Ik word meer en meer geconfronteerd met mannen die mij aan hem doen denken.  F*ck.

Ik weet dat ik een sessie voorouderlijke healing nodig heb, maar ik voel weerstand: ik ben bang.”

 

Ik begrijp dat je weerstand voelt voor een voorouderlijke healing.

Pluche en Abricotine
één maand vóór ze stierven

 

Het is belangrijk om de laatste wens van een stervende te respecteren en indien nodig ook te vervullen.
Mens of dier: er is geen verschil.
Dat is wat ik half augustus geleerd heb.

In mijn vorig bericht had ik vermeld dat Pluche, mijn zwart konijntje, net overleden was.
Exact een week later stierf zijn zusje, Abricotine.
Abricotine was de laatste van het gezin van 4.

 

Vroeg of laat verliezen we een dierbare (mens en/of dier).  We lijden door dit groot verlies en gaan door een donkere periode.

Sommige onder ons krijgen een teken of voelen de aanwezigheid van de dierbare die naar de andere kant is gereisd.  Al is het meestal een troostrijk ervaring, durven velen hier niet over te praten, bang dat ze gek worden of voor gek verklaard worden. Nochtans dit verschijnsel is helemaal niet abnormaal.

 

Vroeg of laat worden we allemaal geconfronteerd met het verlies van een dierbare (mens en dier).  Dit is onvermijdelijk.  Het maakt deel uit van het leven.

Wanneer mensen bij mij komen naar aanleiding van een overlijden, miskraam of abortus, raad ik hen aan om een altaar in hun huis te plaatsen.


 

Wist je dat er jaarlijks 2 000 mensen sterven door zelfdoding?
Dit is de zevende meest voorkomende doodsoorzaak in België.

Na een zelfdoding van een dierbare, blijf je met verdriet en met vragen achter.

Waarom heeft mijn dierbare zelfmoord gepleegd?

Easy Facebook Like Button