De eerste keer dat ik een Indiaan van een zekere leeftijd zich hoorde voorstellen, rolden de tranen over mijn wangen.

Waarom ?

Hij stelde zich niet zomaar voor.
Hij vertelde over de bomen, de rivier en de berg die rond zijn huis zijn.

 

Ik sta op de kade en kijk naar het wegzeilende schip.

Het bolt zijn witte zeilen om de wind te vangen,
die het schip naar de blauwe oceaan zal drijven.

 

De levenden en de doden vormen één wereld, gescheiden door een zeer fijne sluier.
Meer en meer komen deze twee werelden dichter bij elkaar en wordt de sluier fijner.

Heb je iemand verloren?

Easy Facebook Like Button